Lost in Space

SF ++*+ CANDY +*++

Cast : 2Gether Seunghyun (T.O.P*Seungri)

 

 

 

 

*

.

.

 

ว่ากันว่าของหวาน ๆ จะทำให้คนอารมณ์ดี

อมยิ้มทำให้คนมีความสุขเสมอ

 

 

.

.

แต่ทำไม ตอนนี้ผมกลับไม่รู้สึกอย่างนั้นเลยซักนิด!

 

 

 

*

 

ของแข็งสีสวยทำจากน้ำตาลลูกกลม ๆ ในปากของเชว ซึงฮยอนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทั้งที่เพิ่งหยิบเข้าปากมาได้ไม่ทันไรแท้ ๆ คิ้วเข้ม ๆ ขมวดกันจนยุ่ง ดวงตาดุคมจ้องมองไปที่มุมหนึ่งของห้องอย่างไม่ละสายตา แต่ยิ่งจ้องมองเท่าไร เป้าสายตาของพี่ใหญ่แห่งวงบิกแบงก็ยังคงไม่รู้สึกตัว

 

 

"พี่!จ้องอะไรน่ะหน้ามุ่ยเลย" ทงยองเบเดินเข้ามาหาพร้อมกับถามขึ้นไม่ดังนัก สายตามองตามซึงฮยอนคนพี่ไปที่มุมห้อง

 

 

"อะ..เปล่า" ตอบเสียงต่ำก่อนจะละสายตาหันมามองคู่สนทนาที่กลั้นหัวเราะจนตัวสั่น

 

 

"พี่นี่..ดูออกง่ายจริงแฮะ" แทยังอมยิ้มจนตาหยีเมื่อเห็นคนตัวสูงทำหน้ายุ่งกว่าเดิม

 

 

"อะไรแทยัง! ไม่มีอะไรทำก็ไปเล่นกับแดซองไป พี่จะฟังเพลง" พูดประโยคไล่ดื้อ ๆ แล้วก็ดึงเอาหูฟังขึ้นมาสวมที่หูของตัวเองทันทีพร้อมกับทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ขยับปากไปตามบทเพลงที่ตัวเองได้ยิน

 

 

ยองเบยืนหัวเราะในลำคอก่อนจะยอมเดินจากไปอย่างที่ใครบางคนต้องการ แต่ก่อนที่จะไป ก็ยังไม่วายกระซิบใส่หูของคนที่เขารู้ดีว่าต้องได้ยินแน่

 

 

"พี่..ผมจะบอกอะไรให้ ถ้าพี่มัวแต่ระบายอารมณ์กับอมยิ้มอยู่แบบนั้น ชาตินี้พี่ไม่สมหวังหรอก..แล้วอีกอย่างนะ..พี่ลืมเปิดไอพอด.." นิ้วชี้จิ้มไปที่เครื่องเล่นเพลงของพี่ชายที่ยังคงดับสนิทก่อนจะรีบเดินเร็ว ๆ ออกไป

 

 

คนที่จากไปยิ้มกว้างเสียจนเชวซึงฮยอนอดหมั่นไส้ไม่ได้..หนอย..รู้แล้วยังมาทำฟอร์มถาม มือใหญ่ถอดหูฟังที่ไม่ได้มีเพลงเปิดไว้ตั้งแต่แรกยัดลงกระเป๋าอย่างหงุดหงิด

 

 

ว่าแต่มันจะอ้อนกันอีกนานมั๊ย?!

 

 

ควอนจียงลีดเดอร์และมักเน่ซึงรีที่นั่งจุกจิกอะไรกันสองคนอยู่ที่มุมห้องมาพักใหญ่ ๆ  แรก ๆ ก็แค่แกล้งกันไปแกล้งกันมา แต่ทำไมหลัง ๆ ชักเลยเถิด ควอนจียงกอดเอวน้องเล็กซะแน่น ไหนจะเอาใบหน้าแป้น ๆ ถูไถไปมากับไหล่เล็กที่คอยเอียงหลบแต่ก็ไม่พ้นเสียที จนที่สุดก็หัวเราะกันดังลั่นอยู่สองคน

 

 

ทนไม่ไหวอีกต่อไป ขายาวสาวเท้าเดินเข้าไปหาสาเหตุแห่งความหงุดหงิดใกล้ ๆ ใบหน้าที่ดุอยู่แล้วยามนี้ยิ่งบูดบึ้งเสียจนน่ากลัว

 

 

"อะ..พี่เทมโป" เสียงเล็กเอ่ยเรียกชื่อเขาเบา ๆ ก่อนจะเอียงใบหน้าหลบคนที่ยังนัวเนียกับตัวเอง จียงเลื่อนใบหน้ามาหมายจะจูบแก้มนิ่ม ๆ นั้น หากได้แต่เฉี่ยวไปเฉี่ยวมาเพราะอีกคนไม่ยอม

 

 

ควอนจียงเลื่อนสายตาขึ้นมองบุคคลที่ยังคงยืนค้ำอยู่  ยิ้มกว้างก่อนจะยักคิ้วให้คนมองหมั่นไส้เล่น ๆ อีกหนึ่งที

 

"จียง!!" เสียงลอดไรฟันต่ำ ๆ หลุดออกมาให้ได้ยินกันไม่เบานัก มือใหญ่ ๆ ฉุดแขนของคนโดนกอดให้ลุกขึ้นยืนแล้วเอาตัวเองบังเอาไว้ด้านหลัง ก่อนจะยืนจ้องตากับหัวหน้าวงที่ยังคงอมยิ้มอย่างไม่รู้สึกอะไร

 

 

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน!" สิ้นเสียงต่ำเทมโปก็ตรงเข้าลากควอนจียงไปอีกมุมหนึ่งที่ไกลจากคนที่ยังคงยืนมองอย่างไม่เข้าใจอะไรนัก  เมื่อคิดยังไงก็ไม่ออกว่าระหว่างพี่จียงกับพี่เทมโปมีเรื่องอะไรกันสายตาจึงหันไปมองหาที่พึ่งอีกคนที่ยืนอยู่ไกล ๆ

 

 

"พี่ยองเบ~" ซึงรีเดินยิ้มร่าเข้ามาหาพี่ชายที่ยืนซ้อมเต้นอยู่คนเดียวหน้ากระจก เมื่อได้ยินเสียงน้องเล็กเดินเข้ามาใกล้ก็เดินเข้าไปหา

 

 

"มีอะไรงั้นหรอซึงรี"ยอมให้น้องเกาะแขนพาจูงไปนั่งพัก  มือเล็กหยิบยื่นน้ำเย็น ๆ มาให้

 

 

"พี่เทมโปกับพี่จียงโกรธอะไรกันรึปล่าวฮะ" ใบหน้าที่ยิงคำถามมาใสซื่อเสียจนทงยองเบยิ้มกว้างตอบไป

 

 

"พวกพี่เค้าคงมีอะไรต้องตกลงกันน่ะ"

 

 

"เอ๋???" คิ้วเข้มขมวดจนยุ่งเมื่อไม่ค่อยกระจ่างกับคำตอบที่ได้รับเท่าไหร่นัก

 

 

"ซึงรีรู้จักรึเปล่าล่ะ..ปิกาจูหวงของน่ะ" พูดจบก็หัวเราะดังลั่น เมื่อนึกถึงใบหน้าของพี่ใหญ่ที่ไปละม้ายคล้ายกับตัวการ์ตูนชื่อดังแสนจะน่ารักของญี่ปุ่น โดยเฉพาะรูปปากที่จะบูดบึ้งเมื่อไม่พอใจอะไรซักอย่าง

 

 

"..."

 

 

"หืม..เป็นอะไรไปซึงรี"

 

 

"ผมไม่ได้เอาอะไรของพี่เทมโปมาซักหน่อยนี่" คิ้วเข้มขมวดอย่างใช้ความคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก..เขาไม่ได้แอบหยิบอมยิ้มของพี่เทมโปในตู้เย็นเมื่อเช้านี้มาซักหน่อย ก็แค่ไปเห็นพี่แดซองกำลังจะหยิบแล้วขอให้หยิบเผื่ออีกอันเท่านั้นเอง==       

 

 

แป่วว..=="  

 

 

ทงยองเบถอนหายใจเหนื่อยอ่อน ..เด็กน้อยขี้สงสัยจอมถาม แล้วเขาจะตอบยังไง ใจจริงไม่อยากจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของหัวใจคนอื่นซักเท่าไหร่เดี๋ยวจะทำให้วุ่นวายเสียเปล่า ๆ เมื่อหันมามองใบหน้าของคนที่ตั้งใจฟังคำตอบตาแป๋วก็ตัดสินใจพูด

 

 

"จียงตะหากล่ะ ซึงรีไม่รู้หรอว่าจียงมันเอาอะไรมาจากพี่เทมโป"

 

 

"ฮ๊า..แปลว่าพี่จียงคงแอบมาหยิบไปด้วยแหง ๆ เลย" ร้องออกมาก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองหงึกหงัก พี่จียงคงไม่เนียนเหมือนพี่แดซองที่แอบดอดไปเอาตอนพี่เทมโปอาบน้ำแหง ๆ เลยถูกจับได้

 

 

"เฮ้ออออออออ" แทยังถอนหายใจเสียงดัง..เอาวะ จะไม่พูดอะไรอีกแล้ว..เขาผิดเองที่คิดไปซะได้ว่ามักเน่จะรู้ตัวซักที..

 

 

ก่อนที่ซึงรีจะได้คิดอะไร(เอาเอง)ต่อไปมากกว่านั้น เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นเสียก่อน

 

 

"เอ้า!มาเร็ว ไอติมเย็น ๆ เลย เทมโป ของโปรดนายมาแล้ว" เสียงพี่ทีมงานดังขึ้นพร้อมกับถือถุงเข้ามาใบใหญ่

 

 

 

ยองเบหัวเราะขำเมื่อเห็นคนข้าง ๆ ดีดตัวขึ้นวิ่งดุ๊ก ๆ ไปทางไอศกรีมที่กำลังแจกจ่าย สายตาแอบเหลือบมองหาพี่ชายคนโตที่พักยกทะเลาะกับจียงตรงมาที่ไอศกรีมของโปรดเช่นกัน

 

 

.

.

 

"อ๋า..ซื้อมาไม่พอดีหรอเนี่ย" เสียงที่ดังขึ้นทำให้ทงยองเบเลิกคิ้วพร้อมกับเดินเข้าไปร่วมวงด้วย ..ตามปกติเขาไม่ชอบของหวาน จึงไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่อีกสี่คนที่เหลือนี่สิ

 

 

จียงและเทมโปถือไอศกรีมไว้คนละหนึ่งแท่ง สายตาของทั้งคู่มองมาที่คู่กรณีข้าง ๆ  มือของซึงฮยอนคนน้องและแดซองกำลังยื้อแย่งของหวานชิ้นสุดท้ายกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

 

"พี่แดซอง ผมเป็นน้องพี่ต้องให้ผมสิ"

 

 

"น้องต้องเสียสละให้พี่ตะหากเล่าซึงรี ปล่อยมือนะ"

 

 

"ไม่เอา..พี่แดซอง ปล่อยสิปล่อย ๆ" ยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา แต่คังแดซองผู้ว่องไว(?)เห็นโอกาสเหมาะ แกล้งเอามือข้างหนึ่งจี้เอว ด้วยความตกใจปนบ้าจี้ซึงรีจึงเผลอปล่อยมือที่กำลังแย่งของกินออก แดซองได้โอกาสจึงรีบเอาไอศกรีมเข้าปากตัวเองไปทั้งอัน

 

 

"อ๊าพี่แดซอง"

 

 

"อะ..เอามะซึงรี" ยื่นของที่เอาออกมาจากปากให้อีกคนด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ

 

 

"อี๋ พี่อมไปแล้วนี่ ผมไม่กินก็ได้!!" ใบหน้าเล็กหันเชิดหนีพี่ชายที่แย่งของไปได้ด้วยกลโกง(?)งอน ๆ  ก่อนจะหันมาใช้สายตามองมาที่ไอศกรีมอีกสองแท่งที่ยังไม่ได้แกะ

 

 

"ซึงรีกินของพี่ก็ได้!" ประโยคที่พูดออกมาพร้อมกันทำเอาคนฟังตาโต

 

 

"อ๊าขอบคุณฮะ พี่สองคนนี่น่ารักที่สุดเลย" มือเล็ก ๆ กำลังจะเอื้อมมาหยิบ  แต่ก็ต้องชะงักไว้เมื่อระลึกขึ้นได้ว่าหนึ่งในสองคนนี้ อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

 

 

"อะ..เอ่อผมกินของพี่จียงดีกว่า ขอบคุณนะฮะพี่เทมโป" ยิ้มให้อีกฝ่ายแห้ง ๆ ก่อนจะรับขนมจากมือจียงไปทำเอาคนถูกปฏิเสธยิ้มค้าง

 

 

"อะไรเล่าซึงรี..ของพี่ไม่ให้ฟรี ๆ หรอกนะ ไหนละค่าตอบแทน" แบมือขอจากอีกฝ่ายที่เอาไอศกรีมเข้าปากไปแล้ว

 

 

"พี่จียงจะเอาอะไรล่ะฮะ"

 

 

"ฮิ ๆ มาใกล้ ๆ นี่เดี๋ยวบอก" ยิ้มกรุ้มกริ่มส่งสายตาให้เทมโปที่ยังคงยืนหน้ามุ่ยไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถูกปฏิเสธ..อุตส่าห์เสียสละเอาของโปรดให้เลยนะ!!

 

 

 คนที่พาซื่อไม่รู้เรื่องอะไรก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หัวหน้าที่ยืนรอยิ้มแป้น รู้ตัวอีกทีแก้มของตัวเองก็ถูกริมฝีปากอุ่น ๆ จุ๊บลงมาเสียแล้ว

 

 

"พี่จียง!!" เอามือกุมแก้มที่ถูกขโมยหอมไว้ทำตาโตมองหน้าคนที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

 

 

"นี่ละแลกกับไอศกรีม หืม..ทำหน้าแบบนั้นจะแถมให้พี่อีกข้างหรอมักเน่" แกล้งถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายค้อนขวับ กะว่าจะพาตัวเองเข้าไปนัวเนียอีกรอบ น้องเล็กก็วิ่งหนีไปหายองเบซะแล้ว

 

 

ปัง!!

 

เสียงปิดประตูเสียงดังเรียกความสนใจจากคนในห้องให้มองมาเป็นตาเดียวทำให้ความสงบมาสู่ห้องอีกครั้งหนึ่ง เมื่อจียงหันกลับมามองก็ไม่เห็นเทมโปเสียแล้ว

 

 

"สงสัยจะแกล้งมากไปหน่อยแฮะ.."

 

 

.

.

.

 

เปรี้ยง!!

 

เสียงกระป๋องเคราะห์ร้ายที่บังเอิญมาขวางทางเดินของคนอารมณ์ไม่ดีกระแทกเข้ากับกำแพงดังลั่น ใครจะรู้ว่าตอนนี้เทมโปกำลังจินตาการว่าเจ้ากระป๋องบู้บี้นั้นเป็นใบหน้าของควอนจียง เมื่อทำกับเจ้าตัวไม่ได้เพราะยังเห็นว่าต้องใช้หน้าตาทำมาหากินอยู่ จึงขอกระทืบขอเตะให้มันเละคาส้นรองเท้าไปพลาง ๆ ก่อน

 

 

เชวซึงฮยอนถอนหายใจหนัก ๆ

เฮ้อออออออ

 

ทำไมนะเขาต้องหงุดหงิดขนาดนี้

 

 

ก็แค่มักเน่เล่นกับจียง

ก็แค่มักเน่กอดกับจียง

ก็แค่มักเน่เลือกของของจียง

ก็แค่มักเน่ถูกจียงหอมแก้ม

ก็แค่..ก็แค่..โว๊ยยยย!!

 

 

แล้วทำไมจะต้องมีชื่อของคนสองคนนี้ในสมองเค้าตลอดเวลาด้วย!!

 

 

ปกติใครจะทำอะไรที่ไหนเขาก็ไม่ค่อยจะสนใจอยู่แล้ว

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ในหัวมีแต่เรื่องของอีซึงฮยอนเต็มไปหมด

 

 

ไม่รู้ตัว แต่มันก็เป็นไปแล้วล่ะ==!

 

 

กำลังคิดหาหนทางสงบจิตสงบใจให้ได้ก่อนกลับไปไม่งั้นคงได้มีดวลตัวต่อตัวระหว่างพี่ใหญ่แห่งวงบิกแบงและหัวหน้าควอนจียงเป็นแน่  เท้ายาว ๆ ก็ต้องหยุดก้าวเดิน เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นใคร

 

 

 

"ซึงรี.."

 

"ดีใจจังที่หาพี่เจอ" ยิ้มหวานให้พี่ชายตัวโตพลางหอบหายใจเหนื่อย..ใบหน้าใสมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพราย แก้มเป็นสีเรื่อ ๆ...ดูก็รู้ว่าวิ่งมา

 

 

"หืม..หาพี่?"

 

 

"อื้อ..ก็พี่จียงบอกว่า.." มือใหญ่เอื้อมมาปิดปากเล็ก ๆ นั่นเอาไว้ก่อนจะถือวิสาสะจูงมืออีกคนเดินไปด้วยกัน

 

 

"อย่าพูดชื่อนี้ให้พี่ได้ยินตอนนี้เชียว" มือใหญ่ที่กอบกุมเอาไว้ยังคงอบอุ่นไม่เปลี่ยน..ไม่บ่อยนักที่ซึงรีจะได้อยู่กับเทมโปแค่สองคน..

 

 

 

อย่างว่า..ใคร ๆ ก็รู้ว่ามักมีท่าทางแปลก ๆ อึดอัดยังไงบอกไม่ถูกเวลาสองซึงฮยอนอยู่ด้วยกัน

 

 

 

ซึงรีไม่รู้สาเหตุของความอึดอัดนั้นหรอก..แต่เวลาอยู่กับพี่เทมโป เขาก็แค่รู้สึก...ไม่เหมือนเวลาอยู่กับคนอื่น

มันแตกต่างออกไป..จะเรียกว่าพิเศษยังังนก็ได้ละมั้ง??

 

 

คนสองคนเดินมาเรื่อยจนถึงสวนสาธารณะเงียบ ๆ ไม่ไกลจากหอพักมากนัก แสงแดดยามเย็นสีส้มจาง ๆ บอกเวลาพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน  ซึงฮยอนคนพี่ดึงมือให้อีกคนนั่งลงข้างกันบนม้านั่งใกล้ลานน้ำพุ

 

 

ความเงียบที่เข้ามาปกคลุมทำให้คนที่ไม่ค่อยอยู่นิ่งอย่างซึงรีอึดอัด  ร่างเล็กขยับตัวไปมาเหมือนจะพูดอะไรซักอย่างแล้วก็เงียบไป 

 

 

"เป็นอะไรซึงรี.."

 

 

"เออ..คือว่าผม" ไม่พูดต่อแต่ล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง วัตถุที่เชวซึงฮยอนเห็นอีกฝ่ายวางลงบนฝ่ามือของตัวเองคืออมยิ้มยี่ห้อโปรดของเขาเอง

 

 

"หืม? ให้พี่หรอ"

 

 

อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกหงักไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีก จนอีกคนชักแปลกใจ

 

 

"ทำไมไม่พูดกับพี่ล่ะ"

 

 

"ก็พี่จียงบอกว่า..อ๊ะ" เสียงที่หายไปไม่ได้หายไปไหน แต่ถูกริมฝีปากได้รูปของอีกคนจัดการปิดเรียบร้อยเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่เข้าหูชื่อนั้น  จากความคิดที่แค่จะปิดปากคนตัวเล็ก ความหอมหวานที่ไม่เคยมีใครได้ลิ้มลองก็ทำเอาเชวซึงฮยอนไม่สามารถตัดใจจากริมฝีปากคู่บางนั้นได้ กลายเป็นจูบหวาน ๆ ที่อ้อยอิ่งอยู่ไม่ยอมละออกไปเสียที  ลมหายใจที่ถูกช่วงชิงขาดห้วงไปทุกทีจนในที่สุดเทมโปก็ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายได้หายใจเอาอากาศเข้าปอด

 

 

"..." อีซึงฮยอนนั่งหอบหน้าแดงอยู่ข้าง ๆ ยังไม่สามารถพูดคำใดออกมาได้ แต่สายตามองมาที่คนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจ

 

 

"พี่บอกแล้วว่าอย่าพูดชื่อนี้ให้ได้ยิน.."

 

 

สิ้นคำบอกนั้นร่างเล็กของคนข้างกายก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วก้าวขาจะวิ่งออกไป แต่ก็ถูกคนที่ช่วงตัวยาวกว่าคว้าเอาไว้ได้เสียก่อน

 

 

"จะไปไหน"

 

 

"..."

 

 

"อีซึงฮยอน ทำไมไม่พูดกับพี่"

 

 

"ฮึก.." เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังขึ้นมาทำให้เทมโปตกใจรีบหันอีกฝ่ายเข้าหาตัว

 

 

"ซึงรี..ร้องไห้ทำไม" ละล่ำละลักถามเอามือปาดน้ำใสออกจากดวงตาให้

 

 

"พี่เทมโปใจร้าย ไอ้พี่เทมโปบ้า" ทุบอักเข้าที่กลางอกของคนเป็นพี่ก่อนจะเบี่ยงตัวหนีจากอ้อมกอดอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 

"อย่าดื้อซิซึงรี อยากตีก็ตีมา แต่ยอมให้พี่กอดไว้แบบนี้ก่อนได้รึเปล่า"

 

 

"ไม่!!พี่มันแย่ ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้กับผมด้วย แค่ไม่อยากได้ยินชื่อพี่จียงทำไมต้องจูบผม"

 

 

"ทำไม จะเก็บไว้ให้มันจูบรึไงซึงรี"

 

 

"ใช่ !!ปากของผม ผมจะเก็บไว้ให้พี่จีย.. อื้ออ!!"  จูบหนัก ๆ ที่บดเบียดลงมาที่ริมฝีปากเล็กราวกับจะดูดเรี่ยวแรงไปซะหมดทำให้อีซึงฮยอนหมดแรงแม้แต่จะยืนด้วยขาของตัวเอง  มือใหญ่รั้งเอวของอีกคนเข้ามาจนชิดให้พิงกับตัวเขาไว้แล้วกอดไว้แน่นไม่ให้อีกฝ่ายออกฤทธิ์อีก

 

 

 

"พี่ขอโทษ.."

 

 

"......."

 

 

"ซึงรีอา..พูดกับพี่หน่อยได้รึเปล่า"

 

 

".........."

 

 

"อี ซึงฮยอน.."

 

 

"พี่ทำแบบนี้กับผมทำไม.."

 

 

"..........."

 

 

"............"

 

 

ไม่ได้รับคำตอบที่ถาม มือเล็กพยายามยันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเทมโปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับง่ายดาย..

 

 

"พี่ไม่รู้ว่าทำไม.."

 

 

"............"

 

 

"พี่ก็แค่ไม่ชอบให้ซึงรีพูดถึงจียง..ไม่ชอบให้ซึงรีอยู่กับจียงบ่อย ๆ ไม่ชอบให้ซึงรีถูกจียงกอด.."

"แล้วก็ไม่ชอบให้ซึงรีพูดแบบนั้น..มันทำให้พี่เจ็บ รู้รึเปล่า"

"พี่เจ็บตรงนี้..."

 

 

กุมมือนุ่มขึ้นมาวางไว้ตรงหัวใจของตัวเอง ที่กระตุกจนตัวเองยังตกใจเมื่อได้ยินประโยคประชดที่ออกมาจากริมฝีปากบางคู่นั้น 

 

 

"พี่เทมโป.."

 

 

"ซึงรีรู้รึเปล่า ว่าพี่เป็นอะไร"

 

 

"ผะ..ผมไม่รู้" ก้มหน้าหลบจากสายตาคม ๆ ของคนที่จ้องมองมา

"แล้วพี่รู้รึเปล่า ว่าผมเป็นอะไร"

 

 

"หืม??"

 

 

"ผมเจ็บหัวใจ ตอนที่พี่บอกว่าพี่จูบผมเพียงเพราะไม่อยากได้ยินชื่อพี่จียง.."

 

 

"พี่ขอโทษ.."

"พี่สัญญาจะไม่ทำให้ซึงรีร้องไห้อีกแล้ว" ระริมฝีปากอุ่น ๆ ไปตามใบหน้าของอีกคนอย่างแผ่วเบา

"ต่อไปนี้พี่จะจูบซึงรี เพราะพี่อยากจูบ"

 

 

"อื้อ" ซุกใบหน้าหนีกับอกของคนตัวใหญ่ตอบออกมาเสียงอู้อี้

 

 

 

"นี่..ทำไมซึงรีถึงไม่ยอมกินไอศกรีมของพี่ล่ะ" เทมโปเอ่ยถามเรื่องที่ยังคาใจอยู่ไม่หาย

 

 

"ก็..ก็..พี่เทมโปชอบกินไอติมนี่..ผม..ผมอยากให้พี่ได้กินของที่พี่ชอบ"

 

 

"งั้น..ถ้าพี่อยากกินอะไรที่พี่ชอบ ซึงรีก็จะหามาให้งั้นหรอ?"

 

 

"ถ้าผมหาได้..พี่เทมโปอยากกินอะไรล่ะฮะ"

 

 

"อยากกินอมยิ้ม..." มือชูขนมสีสวยที่ได้มาเมื่อครู่ขึ้นมาแกะกระดาษออกแล้วยื่นให้คนตรงหน้า

 

 

"??"  ไม่เข้าใจอะไรนักแต่ก็ยอมอ้าปากรับอมยิ้มข้ามาอมไว้

 

 

"พี่อยากกินอมยิ้ม....

..............

..........

.

.

.

 

 

อมยิ้มรสซึงฮยอน"

 

 

 

"อะ..พี่เทมโป!!!"

 

 

.

.

 

 

"ซึงฮยอน.."

 

 

 

"เชวซึงฮยอน รัก อีซึงฮยอน"

 

 

.

.

.

 

 

 

END