Lost in Space

SF : Rain

Cast : G-Ri

 

 **************

 

เสียงหยดน้ำเปาะแปะภายนอกที่เริ่มกลับกลายเป็นสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในช่วงใกล้จะปิดร้าน ควอน จียงละสายตาจากรายการรับและจ่ายของร้านประจำวัน มองออกไปนอกกระจกใสที่บัดนี้มีน้ำเกาะอยู่แพรวพราว

 

 

"ฝนตกหนักอีกแล้ว.." พึมพำออกมาเบา ๆ สายตามองเหม่อผ่านม่านสายฝนออกไปไกล  นาฬิกาที่ฝาผนังบอกเวลาสี่ทุ่มกว่า ๆ  อากาศที่ค่อนข้างเย็นบวกกับนั่งทำงานมานานทำให้เจ้าของร้านกาแฟลุกขึ้นยืนบิดกายไล่ความเมื่อยขบ  แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับร่างที่นั่งเป็นเงาตะคุ่มอยู่ตรงมุมหนึ่ง หลังเล็กที่เห็นพิงกับกระจกร้านสั่นนิด ๆ ..

 

 

ใครมานั่งทำอะไรดึกดื่นป่านนี้??

 

 

จียงเดินไปหยิบร่มที่เคาน์เตอร์ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปยังร่างนั้น

 

 

"เข้าไปนั่งหลบฝนในร้านก่อนก็ได้นะครับ" เมื่อเห็นหน้าของคนที่เงยขึ้นมาสบตาหัวใจก็เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้  มือยื่นร่มออกไปบังอีกคนให้พ้นจากละอองฝนเย็นเฉียบ

 

 

"เอ๋?..ยะ..อย่าดีกว่าฮะ แค่ลืมเอาร่มมา เดี๋ยวฝนก็หยุดแล้ว..." สิ้นประโยคที่ดูจะขัดกับความเป็นจริงนั้น สายตาของคนที่นั่งอยู่ก็มองออกไปข้างหน้า...สายฝนยังคงไม่มีทีท่าว่าจะซาลงแม้แต่น้อย..เมื่อดวงตาใสหันมาสบกับคนใจดีที่ยืนมองอยู่ก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อม ๆ กัน

 

 

"เข้ามาดื่มอะไรอุ่น ๆ ก่อนดีกว่า อยู่ตรงนี้มันหนาวนะครับ" ยื่นมือออกไปให้อีกฝ่ายที่ยังคงทำสีหน้าลังเล  คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยเหมือนคิดใคร่ครวญอะไรบางอย่างอย่างหนักใจ จนจียงขำออกมาเบาๆ

 

 

"บริการพิเศษของร้าน เราไม่คิดค่าบริการกับลูกค้าคนสุดท้ายครับ" เอ่ยประโยคที่คิดขึ้นสด ๆ ออกไปแล้วก็ยิ้มกว้างขึ้น เมื่ออีกฝ่ายยอมยื่นมือเย็นเฉียบมาจับแล้วลุกขึ้นยืน

 

 

..ไม่แปลกใช่ไหม เขาก็แค่ไม่อยากให้คนที่ยังไม่รู้แม้แต่ชื่อคนนี้ต้องนั่งตากละอองฝนอยู่คนเดียว...

 

 

.

.

.

 

 

"นี่ครับ" พูดพร้อมกับวางแก้วเครื่องดื่มอุ่นที่ส่งควันสีขาวลอยขึ้นมาเอื่อย ๆ ลงกับโต๊ะตรงหน้าคนที่นั่งมองตาแป๋ว

 

 

"อ๊ะโกโก้ร้อน น่าอร่อยจัง" ใบหน้าไร้เดียงสามองไปที่แก้วเครื่องดื่มตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ มือเล็กหยิบแก้วกำลังจะยกขึ้นดื่มแต่ก็ต้องพบสายตายิ้ม ๆ ของอีกคนจ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว

 

 

"จริงสิ..เรียกผมว่าซึงรีก็ได้"

 

 

"ผมควอนจียง"

 

 

"พี่จียงทำไอ้นี่หอมจังเลย..เอ๊ะ..ก็ทำงานร้านกาแฟนี่หน่าเนอะ" พูดกับตัวเองแล้วก็ส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้ ทำให้ควอนจียงอดยิ้มตามใบหน้าน่ารักนั่นไม่ได้เสียที

 

 

"ระวังร้อนนะซึงรี" พูดเตือนเบา ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

 

"อ๋า~ร้อน ๆ ๆ" แลบลิ้นออกมานิด ๆ พร้อมกับทำหน้ายู่มากกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม

"หัวเราะอะไรฮะ"

 

 

"พูดยังไม่ทันขาดคำเลย เด็กดื้อ! ฮะ ฮ่า" เอื้อมมือส่งแก้วน้ำให้แต่ก็ยังคงไม่หยุดหัวเราะ

 

 

"อ๊า..ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

 

 

"จริงสิ..แล้วจะกลับบ้านยังไง ฝนยังไม่หยุดตกเลยนะ"

 

 

".."

 

 

"งั้น..เดี๋วพี่ไปส่งก็ได้"

 

 

"อ๊ะ..ไม่เป็นไรฮะ"

 

 

"ได้ยังไง ก็ซึงรีไม่มีร่ม เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

 

 

"แต่ว่า.."

 

 

"ไม่ต้องมีแต่แล้ว..อย่าดื้อซิ" สิ้นคำว่าดื้อเป็นครั้งที่สอง คิ้วเข้ม ๆ ของคนตรงหน้าก็ขมวดขึ้นนิด ๆ ท่าจะไม่ชอบให้เรียกว่าเด็กดื้อซินะ..แต่ก็ดื้อจริง ๆ นี่หน่า!

 

 

.

.

.

 

 

ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงไม่ลดความแรง  ร่างสองร่างภายใต้ร่มคันเล็ก   ๆ เดินย่ำไปตามทางชื้นแฉะบนถนนสายยาวอย่างไม่รีบร้อนนัก

 

 

ก็แค่อยากยืดเวลาออกไปนาน ๆ ..

 

 

หัวไหล่เล็กเอียงเซมากะทบกับจียงเมื่อก้าวพลาดบนพื้นลื่น ๆ มือที่ต้องเลือกระหว่างวัตถุที่คอยกันไม่ให้เปียกกับร่างของคนที่กำลังจะล้มปล่อยร่มออกไปแทบจะทันที  จียงคว้าร่างเล็กเข้ามาหาตัวแล้วก็ต้องรู้สึกถึงฝนเม็ดเย็น ๆ ที่มาปะทะใบหน้าและร่างกายทั้งตัว

 

 

 

..แปลก..

 

หยดน้ำจากฟ้าไม่สามารถทำให้คนทั้งสองรู้สึกหนาว...

แต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาดเมื่อได้อยู่แนบชิด..

 

 

 

"อะ..เอ่อ..พี่จียง" มือที่กระชับเอวเล็กให้แน่นขึ้นกว่าเดิมทำให้ซึงรีรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่เท่ากับสายตาของอีกฝ่ายที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบ  ใบหน้าชื้น ๆ ของตัวเองกำลังอุ่นขึ้นจนรู้สึกร้อนเมื่อเผลอไปสบสายตายิ้ม ๆ คู่นั้น

 

 

 

มันใกล้กันเกินไปแล้ว..

 

"เดินดี ๆ สิ เดี๋ยวล้มไปจะทำยังไง หืม?" ยื่นใบหน้ามากระซิบข้างใบหู  ปล่อยให้ร่มกลิ้งไปกับพื้นถนนโดยไม่มีใครสนใจ

 

 

"อะ..เอ่อขอบคุณฮะ" ก้มใบหน้าหนีลมหายใจอุ่น ๆ ที่คลอเคลียอยู่แถวใบหูของตัวเอง มือพยายามดันอีกฝ่ายออกจากตัว

 

 

 

"นี่..ซึงรี.." ฝืนกายไม่ให้อีกฝ่ายดันออกแต่ก้มลงมาจนชิดใบหูนั้นมากกว่าเดิม  จียงกำลังตัดสินใจ...

 

 

 

ถ้าบอกไปเลย...จะเป็นยังไงนะ??

 

 

 

คนตัวเล็กที่เขาเฝ้ามองผ่านกระจกร้านทุกวัน

คนที่ใบหน้ามีแต่รอยยิ้มสดใสนั่น..

คนที่ทำให้เขาแอบยิ้มตามทุกครั้งที่ได้มอง..

 

 

น่าขำ...

ที่เขาแอบรักคนที่แอบมองอยู่ทุกวันโดยไม่รู้ตัว

 

 

บังเอิญหรือโชคชะตา...

ที่อยู่ ๆ ก็มีโอกาสได้ใกล้ชิด...

 

 

สงสัยต้องขอบคุณพระเจ้า ที่บันดาลให้ฝนตกลงมา..งั้นสินะ???

 

 

 

"ซึงรีอา..."

 

 

 

 

ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างกำลังอยู่ในช่วงตัดสินใจ  จะเอ่ยคำสำคัญออกมาหรือว่าเก็บเงียบไว้ต่อไป

แต่เมื่อมีโอกาส เขาก็ไม่อยากจะปล่อยไป

 

 

ถึงแม้คำที่พูดออกมาจะเป็นคำสุดท้ายที่ได้กล่าวกับคนคนนี้..

จียงเชื่อว่าเขาจะไม่เสียใจ

 

 

จะถูกหาว่าบ้าก็ไม่เป็นไร..

ในเมื่อถ้าไม่ได้พูดไปตอนนี้ เขาก็ต้องเก็บงำความรู้สึกอึดอัดนี้ไว้ต่อไปอยู่ดี

 

 

อย่างน้อยถ้าไม่ได้รับความรู้สึกดี ๆ กลับมา..

เขาก็ยังมีช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดที่ได้อยู่กับคนคนนี้ก่อนที่จะได้เอ่ยคำลา..

 

 

 

 

"พี่รักซึงรี..."

 

 

"......"

 

 

 "....."

 

 

จียงหลับตาลงช้า ๆ  ปล่อยให้น้ำฝนไหลผ่านใบหน้าไปโดยไม่สนใจความหนาวเหน็บที่เริ่มเข้ามาภายในใจ  เขากำลังรอ..รอให้อีกฝ่ายพูดอะไรออกมาบ้าง

ในเมื่อคนที่เขาบอกรักยังคงนิ่งเงียบ เขาก็ทำได้แต่รอ..

 

 

 

จะขอมากไปหรือเปล่า..

ถ้าเขาอยากได้ยินเสียงเล็ก ๆ นั่นเรียกชื่อเขาอีกซักครั้ง..

 

 

อีกแค่ครั้งเดียว..

แล้วเขาจะยอมเดินหันหลังกลับไป..

 

 

 

"พี่จียง..." เสียงของซึงรีขาดหายไป...ร่างโปร่งยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก.. แค่นี้เขาก็พอใจแล้ว..

 

 

 

หันหลังเดินกลับไปหยิบร่มที่ถูกปล่อยทิ้งเอาไว้  ขากำลังจะก้าวเดินออกห่างไปตามทางของตัวเอง แต่กลับรู้สึกถึงแรงรั้งไว้ที่ชายเสื้อ

 

 

 

 

"หืม??"

 

 

 

"พี่จียงบ้า! มาบอกรักกันง่าย ๆ แล้วก็ทิ้งให้คนที่พี่รักตากฝนกลับบ้านได้ยังไง"

 

 

 

"เอ๋??" ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนกอดอกแถมยังทำท่าปากยื่น ๆ บ่นอุบอิบ

 

 

 

ท่าทางแบบนั้น...มันเรียกว่างอนไม่ใช่หรอ???

 

 

 

"ซึงรีอา....พี่ไม่เข้าใจ"

 

 

"พี่มาบอกรัก แล้วพี่ไม่อยากได้คำตอบจากผมหรอฮะ"

 

 

"เอ๋?? ซึงรีไม่ได้เกลียดพี่หรอ"

 

 

"แล้วใครบอกว่าผมเกลียดพี่จียง"

 

 

"ไม่หาว่าพี่บ้าหรอ"

 

 

"ถ้าพี่จียงบ้า...ผมบ้ากว่ารึเปล่าฮะ ที่จงใจลืมร่มเอาไว้ที่บ้าน"

 

 

"เอ๊ะ?!!"

 

 

"นั่นแหละฮะ คำตอบของผม" พูดจบก็ยิ้มเขิน ๆ แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

 

 

"เดี๋ยวซิ! ซึงรี รอพี่ด้วย!! ยังคุยไม่รู้เรื่องเลยนะ!"

 

 

ก้าวขาออกวิ่งตามร่างเล็กที่อยู่ข้างหน้า  ใบหน้ายิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ 

 

 

...............

......

 

 

 

 

ผมกำลังมีความสุข..

 

ขอบคุณสายฝนในวันนี้..

 

ขอบคุณครับ..

 

 

 

..................

.........

.....

 

 

 

 

END

 

 

ฟิกป่วง ๆ ที่แต่งได้ไงไม่รู้==

ไม่มีอะไรเลยให้ตาย แต่อยากแต่ง ไปๆมาๆออกมาแปลกๆแบบนี้

555+

 

เอาน่า จีรีอิสเลิฟไง (เกี่ยว??)