Lost in Space

SF : Together Forever,,

Cast : Giyong x Seungri ft. BB members

Note : ก่อนอ่าน ช่วยนึกไปถึงช่วงตอนที่น้องขาเจ็บ(ครั้งแรก==)

และมันเป็นชอตฟิก แถมเป็นฟิกบีบีเรื่องแรก มันจึงสั้นนะคะ(แต่งลองเชิงว่างั้น)

****************

แสงอาทิตย์ยามสายที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาบวกกับความรู้สึกหนัก ๆ ที่แขนข้างซ้ายทำให้ควอน จียงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น แล้วก็พบสาเหตุของความหนักที่ทับจนแขนเขาชาไปหมด

แต่ตัวการกลับหลับสนิทเสียนี่?

ยื่นมือออกไปปัดผมที่มาปรกใบหน้าเล็กนั้นเบา ๆ ลมหายใจยังคงเข้าออกสม่ำเสมอ เขาค่อย ๆ ดึงแขนของตัวเองออกมาแล้วยกศีรษะของอีกคนมาวางไว้บนตักของตัวเองแทน

"อือ..." ร่างตรงหน้าครางเบา ๆ เมื่อถูกรบกวนการนอนหลับ ทำเอาอีกคนขำนิด ๆ สายตาของจียงเลื่อนไปที่ข้อเท้าที่มีผ้าพันแผลของอีกฝ่าย

"เด็กดื้อ! ขาตัวเองเจ็บแล้วยังไม่ไปนอนดี ๆ อีก" ดุคนที่หลับไม่รู้เรื่องเสียงเบาแต่ใบหน้ากลับแต้มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

ก็เขาดีใจ..ที่ซึงรีเป็นห่วง

ปังง!!

เสียงประตูที่เปิดผลัวะมากระทันหัน ทำเอาคนที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ถึงกับสะดุ้ง

"อ้าว..โทษที" ชายร่างสูงที่เปิดพรวดเข้ามาโดยไม่คิดจะเคาะประตูยิ้มให้แหย ๆ เมื่อเห็นใบหน้าของหัวหน้าวง

"เบา ๆ สิพี่!" เอ็ดเสียงไม่ดังนักให้กับคนที่มีอายุมากกว่าตัวเอง

"เออน่า..จะเข้ามาดูพอดีว่าตื่นกันรึยัง"

"อื้อ เพิ่งตื่นเมื่อกี๊"

"ไม่เป็นไรแล้วนะ" เชว ซึงฮยอนเอ่ยปากถามออกมา เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดูสดชื่นขึ้น หลังจากเมื่อคืนต้องซ้อมเต้นอย่างหนักเพื่อเป็นตัวแทนคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนตักจนไม่สบาย

"ผมไม่ได้เป็นไรซักหน่อย...แต่พี่ปล่อยให้คนเจ็บมาลำบากเฝ้าผมได้ยังไงเนี่ย"

"ไม่ปล่อยให้เข้ามาชั้นกับแทยังแดซองก็ดูทีวีไม่ได้น่ะสิ หมอนี่ร้องโวยวายจะมาดูนายให้ได้"

"ตัวเองแย่กว่าชั้นด้วยซ้ำ" จียงพูดอมยิ้มลูบกลุ่มผมนุ่มสีเข้มของน้องเล็กไปมา จนคนที่ยืนอยู่หน้าห้องชักทนไม่ไหวกับบรรยากาศแปลก ๆ จึงรีบเอ่ยปากขอตัว

มันจะห่วงกันมากไปแล้วมั้ง ไอ้สองคนนี้?
เขาอุตส่าห์พยายามจะไม่คิดอะไรมาก แต่ข้อวิเคราะห์พฤติกรรม(?)ระหว่างหัวหน้าวงและมักเน่ที่แทยังและแดซองนั่งคุย(นินทา)กันเมื่อคืนหลังจากซึงรีเข้ามาในห้องของจียงสำเร็จ ก็ทำเอาคนที่ไม่ค่อยสนใจอะไรนักอย่างเทมโปชักรู้สึกถึงอะไรแปลก ๆ ระหว่างคนสองคนเสียแล้ว

"พี่! พี่จียงเป็นไงมั่ง" เสียงจากหน้าทีวีดังถามมาเมื่อเห็นพี่ใหญ่ของวงเดินกลับมานั่งที่โซฟา

"อือ..ก็ตื่นแล้ว"

"แล้วมักเน่ล่ะ"

"หลับอยู่ในห้องจียงนั่นแหละ"

"บนเตียงรึเปล่าพี่? หรือที่พื้น??" เสียงแดซองร้องถามออกมาหลังจากได้ยิน มือละจากจอยสติ๊กมามองอย่างตื่นเต้นทันที

"หา? นายถามอะไรเนี่ยแดซอง"

"เหอะน่าพี่ ตอบมาเร็วสิพวกผมอยากรู้" แทยังที่ละสายตาจากหน้าจอทีวีหันมาเร่งคำตอบ

"เอ่อ..นอน..บน..บนตักจียง"

"ห๊า!!!" สองเสียงประสานขึ้นพร้อม ๆ กับใบหน้าที่หันเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ก็ชั้นเห็นแบบนั้นนี่ ไม่เชื่อพวกนายก็ไปดู" สิ้นประโยค ร่างทั้งสองที่อยากรู้อยากเห็นเต็มทน(?)ก็รีบลุกพรึ่บขึ้นอย่างพร้อมเพรียง วิ่งไปที่ประตูห้องเป้าหมายอย่างรวดเร็ว

"อะไรกันเด็กพวกนี้" เทมโปถอนหายใจพลางกดรีโมทเปลี่ยนหน้าจอโทรทัศน์จากเกมต่อสู้เป็นช่องดิสคัฟเวอรี่ที่เขาติดตามเรื่องราวของชีวิตไดโนเสาร์มาตลอดทั้งสัปดาห์

.
.
.
.

อี ซึงฮยอนรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นบางเบาที่แก้ม บวกกับร่างกายที่เมื่อยขบเพราะนอนหลับไม่สบายนักมาทั้งคืน จึงรู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วก็พบใบหน้าของควอนจียงอยู่ห่างไม่กี่เซ็นติเมตร

"พะ..พี่จียง"

"ตื่นแล้วหรอซึงรี^^"

"พี่หายแล้วหรอฮะ" ขยับตัวจะลุกขึ้น แต่ก็ไม่ถนัดนัก เมื่ออีกคนยังคงไม่ละใบหน้าออกห่าง

"อื้อ..ขอบคุณนะที่ห่วงชั้น" ยิ้มกว้างพร้อมกับดึงตัวอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นมานั่ง

"โอย~ขา" แล้วก็ต้องร้องโอดโอยขึ้นมา เมื่อรู้สึกชาไปหมดราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

"อ๊า~ผมขอโทษ เจ็บมากมั๊ยฮะ" คนตัวเล็กกว่ารีบขยับมือบีบนวดที่ขาอย่างตื่น ๆ ..

"ฮ่าฮา พี่ไม่เป็นไรหรอกน่าแค่นี้ เทียบกันแล้วซึงรีเจ็บกว่าอีกนะ" ลูบผมอีกฝ่ายเบา ๆ พร้อมกับยิ้มกว้างให้

"อ๊ะ!!จริงสิ" น้องเล็กยื่นมือมาที่หน้าผากของจียงพร้อมกับจับวัดอุณหภูมิร่างกายเทียบกับของตัวเอง หน้าตาน่ารักที่กำลังจริงจังเสียเหลือเกินกับการดูว่าเขามีไข้รึเปล่าทำเอาควอนจียงอดใจไม่ไหวเลื่อนใบหน้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว

จุ๊บ

"พี่จียง!!" เอามือกุมแก้มที่ถูกขโมยหอม มืออีกข้างยกขึ้นปิดหน้าร้อน ๆ ของตัวเอง

"มาอายอะไรเล่าซึงรี~เราอยู่กันแค่สองคนเอง" แกะมือของอีกคนออกพร้อมกับจับคางอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้หันหนี เลื่อนใบหน้าไปใกล้กันอีกครั้งจนอีกคนหลับตาปี๋

สัมผัสของหน้าผากที่แตะกันทำเอาอีกคนไม่กล้าลืมตามอง เพราะรู้ดีว่าขณะนี้ใบหน้าของจียงนั้นใกล้ขนาดไหน ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของฝ่ายตรงข้าม

"เอ๋?? ซึงรีตัวร้อนกว่าพี่อีกนะเนี่ย" แกล้งถามเสียงสูงพร้อมกับอมยิ้มขำ ๆ เมื่ออีกฝ่ายยังคงหลับตานิ่ง

"ก็พี่จียงแกล้งผม"

"อะไรล่ะ ใคร ๆ เขาก็วัดไข้กันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ"

"ไม่ใช่ซักหน่อย..อ๊ะ!" ลืมตัวเปิดเปลือกตาขึ้นมาเพื่อจะเถียงคนเป็นพี่ แต่แล้วก็ต้องหลับตาลงไปอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนปลายจมูกมาแตะกัน ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มจะเลื่อนเข้ามาปิดปากบาง บดคลึงเนื้ออ่อนนิ่มและเริ่มลุกล้ำเข้ามาภายใน  มือเล็กที่พยายามจะดันออกในทีแรกกลับเปลี่ยนมาเป็นกอดไหล่จียงไว้แน่นเมื่อรู้สึกเคลิ้มไปกับสัมผัสร้อนปนหวานที่อีกคนหยิบยื่นให้

"อื้ออ~!!" ซึงรีส่งเสียงประท้วงในลำคอพร้อมกับดิ้นขลุกขลัก ทำให้จียงตัดใจละออกจากริมฝีปากของคนที่แสนรักอย่างเสียดาย....นาน ๆ ทีจะมีโอกาสนี่นะ^^ (หรอ??)

"พี่จียง!! คนอื่นก็อยู่ข้างนอกนะ!!" ทุบเข้าไปที่ไหล่ของคนที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่แถมยังยิ้มโชว์ฟันขาวอย่างมีความสุข

"ก็ซึงรีอยากน่ารักทำไมล่ะ^^"

"อ๋า" บิดตัวหนีเมื่อมือของอีกฝ่ายเริ่มดึงตัวเข้าไปกอดไปหอม "ผมไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเรานี่"

"ดีออก พอพวกเค้ารู้ว่าเราเป็นอะไรกันจะได้ไม่มายุ่งกับ ‘ซึงรีของพี่' ไง" จงใจเน้นประโยคหลังชัดเจนให้คนฟังยิ่งเขินหนัก

"......"

"หรือว่าซึงรีรังเกียจ" หยุดการกระทำของตัวเองลงพร้อมกับถามอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจังแกมเศร้า

"อ๊ะ ไม่ใช่นะ.กะ..ก็ผมเขินนี่" สิ้นประโยคก็ก้มหัวมุดหายไปในผ้านวมผืนหนา คลุมโปงจนมิด

"ซึงรีอา~อย่าน่ารักไปกว่านี้ได้รึเปล่า" จียงนอนทับก้อนกลม ๆ นั้นทั้งตัว ก่อนจะโอบเอาไว้และโยกไปมาอย่างสนุกสนานแกมมันเขี้ยว

"อ๊ะพี่จียง ผมหนักนะ~" ส่งเสียงประท้วงออกมาอู้อี้จนคนด้านบนยิ้มอย่างพอใจ

"งั้นก็เปิดหน้ามาคุยกันสิ"

"พี่สัญญาก่อนว่าจะไม่ทำอะไรผมอีก"

"สัญญา"

"จริงนะ"

"อื้อ"

สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของน้องเล็กก็ค่อย ๆ โผล่พ้นผ้าห่มขึ้นมา คนที่รอจังหวะอยู่แล้วก็โถมกายทับลงไปอีกรอบทันที

"อ๊า พี่สัญญาแล้วนะ!"

"สัญญาแต่ยังไม่ได้รับปากเลยนี่" ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ จ้องไปในดวงตาคนที่ถูกนอนทับนิ่ง

"พี่จียง.."

"ซึงรีอา.."

"อะไรฮะ?"

"รักนะ"

"...." =///=

"ไหนคำบอกรักพี่ล่ะ" ทวงเอากับคนที่หันหนีไปทางอื่นดื้อ ๆ

"อะไรล่ะ พี่จียงขี้ตู่ ใครบอกว่าผมรักพี่"

"อ๊า นายว่าไงนะซึงรี ตกลงจะพูดไม่พูด หืม??"

"ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ?"

"งั้นคงต้องจูบอีกที พี่ถึงจะรู้ว่าซึงรีรักพี่รึเปล่า ดีมั๊ย?" ก้มลงมาจนชิด

"อย่านะ!! ผมพูดก็ได้ พี่จียงหลับตาสิ"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายหลับตาลงอย่างว่าง่าย  ร่างเล็กจึงรีบดันตัวจียงออกจากการกดทับพร้อมกับลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แต่การลุกอย่างกระทันหัน ทำเอาข้อเท้าที่อักเสบเกิดอาการเจ็บแปล๊บขึ้นมา

"โอ๊ย!"

"ซึงรี!" ลืมตาขึ้นมาเห็นอีกฝ่ายงอตัวกุมขาตัวเองด้วยใบหน้าเจ็บปวดก็รีบลุกขึ้นอุ้มช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นมาบนเตียง

"อย่าเคลื่อนไหวเร็ว ๆ สิแผลยังไม่หายนะ!" ดุพร้อมกับจับสำรวจไปทั่วบริเวณข้อเท้าที่พันผ้าเอาไว้

"อะ..โอ๊ย เจ็บ!" ใบหน้ายู่พร้อมกับน้ำตาที่รื้นจะออกมาของคนเจ็บทำจียงตกใจเอามือออกทันที

"เจ็บมากหรือเปล่าซึงรี พี่พาไปหาหมอดีกว่า"

"ไม่เอา!! พักเดี๋ยวผมก็หาย ไม่ต้องไปหาหมอหรอก" ใบหน้าเล็กเงยขึ้นบอกรั้น ๆ ก่อนจะสูดปากด้วยความเจ็บก้มลงไปสำรวจดูแผลตัวเองบ้าง

"เด็กดื้อ!! ระวังตัวหน่อยสิ ถ้าเจ็บไปมากกว่านี้จะทำยังไง"

"ผมขอโทษ..พี่จียงคงยิ่งเดือดร้อนกว่านี้..เพราะผม"

"ซึงรีอา..."

".........." น้ำตาเม็ดเล็กหยดลงแหมะตามแรงโน้มถ่วงของโลก ไม่ต่างกับหัวใจของคนมองที่รู้สึกเหมือนถูกถ่วงลงไปจนหนักอึ้ง...

ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าซึงรีต้องอดทนแค่ไหน
ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าซึงรีคิดมาก คิดมาตลอดว่าตัวองเป็นตัวถ่วง การไม่สามารถขึ้นโชว์ได้ก็ทำให้ทีมงานทุกคนวุ่นวาย โดยเฉพาะเขาที่ต้องรับหน้าที่แทนซึงรีหลาย ๆ อย่าง

มือเอื้อมออกไปปาดน้ำใสออกจากดวงตาของอีกฝ่าย  พร้อมกับดึงร่างมากอดเอาไว้แน่น

"ซึงรีอา~อย่าร้องไห้ สุขภาพของซึงรีต้องมาก่อนเรื่องอื่นอยู่แล้ว"

"แต่ผม.."

"ยังไงพี่ก็ทำเพื่อซึงรีได้อยู่แล้วน่า"

"พี่จียง.."

"หยุดร้องได้แล้ว พี่ ๆ ในวงเป็นห่วงซึงรีไม่แพ้พี่หรอกนะ"

"อื้อ"

"ห้ามคิดมากอีกเข้าใจรึเปล่า"

"ฮะ"

"แล้ว..ไหนคำบอกรักพี่ล่ะ"

"อ๋าพี่จียง..แบบนี้ทุกทีเลย" เอี้ยวตัวหลบคนที่โน้มเข้ามาหาอีกครั้ง

"ก็พี่อยากฟังนี่ ซึงรีขี้โกงให้พี่บอกคนเดียวได้ไง"

"........"

"ซึงรีอา~"

"ผะ..ผมรักพี่จียงฮะ"

 หน้าตาน่ารักยามเขินอายของน้องเล็ก บวกกับคำบอกรักที่ดูติดขัดนั่น ทำให้ควอนจียงยิ้มแก้มปริ กำลังคิดว่าจะจูบอีกซักทีสองที แต่แล้วความคิดนั่นก็ถูกขัดด้วยเสียงที่หน้าประตู

"เฮ้ย!!"

//โครม!!//

"เฮ้ย..พวกนาย" เสียงของหัวหน้าถามขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าสองคนที่ล้มกองกับพื้นระเนระนาด คือแทยังและแดซอง แถมในมือของแทยังยังมีกล้องวีดิโออีกด้วย

"แหะ ๆ พี่จียง หายแล้วหรอ" เมื่อลุกขึ้นได้ แดซองก็รีบคว้าเอากล้องในมืออีกคนมาซ่อนหลังตัวเอง เอ่ยคำทักทายกลบเกลื่อน

"ดีขึ้นแล้ว ว่าแต่พวกนายมาทำอะไรกันหน้าห้องชั้น แทยัง แดซองด้วย"

"ปล๊าว!! พวกผมแค่กำลังจะมาดูพี่พอดี..แล้ว..เอ่อ สงสัยประตูมันจะพังอยู่แล้ว.."

"พี่ซ่อนอะไรไว้ข้างหลังน่ะ" เสียงคนที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยถามอย่างสงสัยกับท่าทางมีพิรุธ

"นั่นสิ แดซอง เอามาดูหน่อยถืออะไรไว้"

"อะ..พี่..มัน..คือ..เอ้อ"

"ลองเอาไปดูสิ รับรองติดใจ" เสียงแทยังเอ่ยขึ้นแทรก แล้วพยักเยิดไปยังของในมือจียงที่ได้แต่ทำหน้าสงสัย

"น่าสนใจแฮะ..ไหนดูซิวิดีโออะไรของพวกนาย" จียงพูดพร้อมกับเดินไปที่โทรทัศน์ซึง่มีพี่คนโตของวงนั่งอยู่ก่อนแล้ว

"เฮ้ยจียง ชั้นดูทีวีอยู่ไม่เห็นรึไง" เสียงโวยวายของแร๊พเปอร์ปรำจำกลุ่มร้องประท้วงเมื่อีอกฝ่ายเดินฉับ ๆ มาเปลี่ยนหน้าตาเฉย

"แปปเดียวน่าพี่ ผมอยากรู้ว่าพวกนั้นมันเล่นอะไรกัน" หันหลังไปทางคนสองคนเจ้าของเทปวิดีโอ ที่กลั้นหัวเราะพร้อมกับช่วยพยุงน้องเล็กของวงออกมาร่วมดูด้วยเสียอีก

.
.

ทันทีที่ภาพจากเทปปรากฎในหน้าจอ  ซึงรีก็ร้องขึ้นดังลั่น

"อ๊าพวกพี่ อย่าดูนะ" เขยกไปยืนบังหน้าจอทีวีอย่างเอาเป็นเอาตาย แทยังและแดซองหัวเราะดังลั่น มีแต่เชวซึงฮยอนเท่านั้นที่นั่งงงมองคนโน้นทีคนนี้ที

"หลบไปซิซึงรี ไหนมันมีอะไรน่าดู แล้วเจ้าพวกนี้จะหัวเราะอะไรกัน"

"ไม่เอา ผมไม่ให้พี่ดูหรอก อ๋า~อย่าฟังนะ"

ถึงตัวจะยืนปิด แต่เสียงจากจอโทรทัศน์ก็ยังคงเล่นไปเรื่อย ๆ ..นี่มันถ่ายตั้งแต่แรกหลังจากที่เขาตื่นเลยนี่!!

อี ซึงฮยอน อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!

สายตาแอบชำเลืองไปทางคู่กรณีอีกคน ที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"พี่จียง ช่วยกันหน่อยสิฮะ ยืนเฉยอยู่ได้"

"ไม่เห็นต้องอายเลยซึงรีอา~ พวกเราน่ะรู้มาตั้งนานแล้ว เนอะ" แทยังพูดพร้อมกับหันหน้าไปพยักเพยิดกับคู่หูแดซอง

"อ๊า นานแล้วหรอ"

"แหม ใคร ๆ ก็รู้ ดูท่าทีที่พวกนายสองคนมีให้กันสิ"

"ใช่..จะมีก็แค่คนเดียวละมั้งที่ไม่รู้น่ะ==" สายตาแอบชำเลืองไปทางเชวท็อปที่ยังคงงงไม่เลิก แล้วก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย..วัน ๆ เอาแต่ดูไดโนเสาร์กับทำบีทบอกซ์ ปู่เค้าจะไปรู้อะไร-*-

"ตกลงมันเรื่องอะไรกันเนี่ย หืม จียง มักเน่?"

"เอ่อ..ก็.." น้องเล็กพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก ก่อนที่จียงจะเดินเข้ามาใกล้

"ก็.เราสองคน ผมกับมักเน่.." ปล่อยคำพูดให้ค้างไว้แค่นั้น เมื่อเขาประทับปิดปากที่กำลังจะพูดของอีกคนด้วยริมฝีปากของตัวเองไปเสียแล้ว

"=//=" ถ้าหัวคนเราระเบิดได้ ซึงรีสาบานได้ว่าตอนนี้หัวของเค้าคงต้องกลายเป็นจุนเพราะควมร้อนที่ขึ้นมากองที่หน้าจนหมดแน่

"เท่านี้แหละ พี่เข้าใจยัง" จียงยักคิ้วถามเชวท็อป ที่ดูจะอึ้งไปนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะตกใจอะไรมากนัก

".........." คนตัวสูงไม่พูดอะไร แต่หยิบหมวกขึ้นมาสวมและลุกขึ้นยืน

"ชั้นไปซุปเปอร์นะ..จะเอาอะไรมั๊ย" ถามกลับมาหน้าตาย เมื่อไม่เห็นใครมีทีท่าว่าจะตอบคำถามนั้น จึงเดินหมุนตัวออกจากห้องไปเงียบ ๆ

"อ๊า พวกผมไปด้วยสิพี่" เสียงแทยังแดซองดังขึ้นพร้อมกัน แล้วรีบวิ่งจู๊ดออกไปจากห้องตามหลังพี่ใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว

..ขืนอยู่ก็โดนจียงเฉ่งน่ะสิ ที่แอบไปถ่ายวิดิโอตอนกำลังสวีทกับมักเน่ที่รักของเค้าเนี่ย!

*****E*N*D*****

BBเรื่องแรก ที่ดูงง ๆ เพราะมันเป็นเรื่องแรกไง-*- 5555+

แต่งก่อนน้องขาเจ็บอีกรอบT^T เฮ้อ หายไวๆนะมักเน่จ๋า