FicBB : Love Addition
posted on 20 Jan 2008 16:45 by kizkazukazu
Fic : Love Addition
Cast : G-ri or TempRi or YongbaeRi??
Intro
แสงอาทิต์ยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนที่ถูกรวบไว้อย่างเป็นระเบียบเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังงามที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู นาฬิกาเรือนใหญ่ส่งเสียงเตือนบอกเวลาให้ควอนจียงที่กำลังจัดอาหารเช้าบนโต๊ะเหลือบสายตาขึ้นมองไปยังบันไดขึ้นชั้นบน
...ทำไมยังไม่ตื่น?...
นี่มัน 8 โมงจะครึ่งแล้ว...
ไวเท่าความคิด ก้าวขาเดินขึ้นบันไดไป...
จุดมุ่งหมายก็คือห้องของผู้เป็นนาย
//ก๊อก ก๊อก//
"คุณซึงรี..อาหารเช้าเสร็จแล้วนะครับ"
เสียงที่ส่งเข้าไปไม่ทำให้เกิดปฏิกิริยาใด ๆ กลับมา ทำให้จียงขมวดคิ้วแล้วตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป
ร่างที่นอนอยู่บนเตียงยังคงกอดตุ๊กตาหมีเอาไว้แน่น ดวงตาหลับพริ้มโผล่พ้นผ้านวมผืนนุ่มออกมาเพียงเล็กน้อย สายตาของจียงมองไปที่นาฬิกาปลุกที่ขณะนี้ลงไปนอนนิ่งอยู่ที่พื้น ถ่านก้อนเล็ก ๆ สองก้อนหลุดออกมาจากด้านหลัง
ถอนหายใจออกมาทีหนึ่งก่อนจะเดินไปก้มหยิบของที่พังแล้วขึ้นมา แล้วนั่งลงบนเตียงนุ่ม
"คุณซึงรี.." เอ่ยเสียงขรึมพร้อมกับเขย่าร่างเล็กที่ยังคงไม่รู้สึกตัว
"อือ...อีกนิดน่า" งึมงำออกมาเบา ๆ ก่อนจะพลิกตัวหนีมือของจียงไปอีกทาง
"วันนี้เปิดเทอมวันแรกนะครับ สายแล้วด้วย" พยายามดึงผ้าห่มออกจากร่างที่ม้วนตัวกับผ้าไว้แน่นแต่มันก็ยังคงไม่ได้ผล
แล้วความคิดดี ๆ ก็แวบเข้ามาในสมอง ทำให้จียงก้มลงไปกระซิบข้าง ๆ ใบหูเล็ก
"ถ้าไปสาย จะทำ ‘เรื่องสำคัญ' ไม่ทันนะครับ.." กล่าวจบก็ยืดตัวขึ้นอมยิ้มมองดูปฏิกิริยาของคุณหนูจอมขี้เซาที่เด้งตัวขึ้นมาทันที
"จริงด้วย!!" รีบลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมกับวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว
.
.
.
//ตึก ตึก ตึก//
"ไม่ทันแล้ว ๆ" เสียงหอบหายใจกล่าวกับตัวเอง เมื่อลงจากรถที่จียงขับมาส่ง ก็รีบวิ่งหาตึกเรียนให้วุ่น แต่นาฬิกาเรือนใหญ่ก็ส่งสัญญาณบอกว่าคาบโฮมรูมได้เริ่มขึ้นแล้ว
ซึงรีหันซ้ายหันขวา ไม่รู้จะไปทางไหนดี ทำไมพี่จียงไม่มาสำรวจแล้วทำแผนที่เตรียมไว้ให้ก่อนล่ะเนี่ย จะได้ไม่ต้องมางมหาเองในเวลารีบร้อนอย่างนี้!!
"อ๊ะ!!" ด้วยความที่เดินวนไปมาอย่างไม่มีจุดหมาย ทำให้ร่างเล็ก ๆ กระแทกเข้ากับคนที่เดินสวนมาเข้าอย่างจัง
//โครม//
"โอย...เจ็บ"
"ขอโทษครับ..เป็นอะไรรึเปล่า" เสียงทุ้ม ๆ เอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นมือใหญ่ออกมาเพื่อให้คนที่ลงไปนั่งจ้ำเบ้ากับพื้นพยุ่งตัวเองขึ้นมา
"...." ปากที่กำลังจะเอ่ยต่อว่าคนที่มาเดินชน กลับอ้าค้างไว้อย่างนั้น เมื่อได้เห็นชัด ๆ ว่าคนคนนี้เป็นใคร
ทง ยองเบ..
คนที่ตามหามาตลอด..ในที่สุดก็ได้เจอ
"เอ่อ...น้องครับ เจ็บตรงไหนรึเปล่า" เห็นคนตรงหน้านิ่งไป จึงเอ่ยถามอีกครั้ง
"อ๊ะ..เอ่อ..ไม่เป็นไร..ฮะ.." ตอบไปอย่างตะกุกตะกัก พลางก้มลงเก็บหนังสือที่หล่นอยู่บนพื้น
"เอ๋..ตึกของปีหนึ่ง อยู่ทางโน้นนะ"
"อ๊ะ..หรอครับ.." มองตามมือที่อีกฝ่ายชี้ไป..ตึกตรงข้ามนี่งั้นหรอ
"รีบไปเถอะแทยัง เราสายแล้วนะ" เสียงต่ำ ๆ อีกเสียงหนึ่งที่แทรกขึ้นมา ทำให้ซึงรีหันไปมอง ก็พบชายร่างสูงอีกคนยืนอยู่ ใบหน้าดุ ๆ ที่มองตอบกลับมาแล้วเมินเฉยไปอย่างเย็นชาทำเอาคนตัวเล็กขนลุกพรึ่บ คำพูดที่กำลังจะกล่าวออกมาจึงถูกกลืนหายลงคอไป
..คนอะไรน่ากลัวชะมัด!..
สายตามองตามแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เดินจากไปเงียบ ๆ
..แทยังงั้นหรอ??
เอาไว้เป็นชื่อให้เพื่อนสนิทเรียกละมั้ง??
ในเมื่อใบหน้าที่อ่อนโยนนั่น..เขาจำได้ดี..
"เอาละซึงรี...ได้เจอแล้ว เพราะฉะนั้น จะต้องทำให้ได้นะ!!" ชูกำปั้นเล็ก ๆ ให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับออกวิ่งไปยังตึกเรียนของชั้นปีที่หนึ่ง
ภาพคนตัวเล็กกำลังวิ่งเข้าตึกฝั่งตรงข้ามผ่านกระจกจากชั้นสองกลับทำให้สายตาของคนที่เพิ่งหย่อนตัวลงกับเก้าอี้ละไปไม่ได้
....พรหมลิขิตหรือไงนะ??..
.
.
.
To be continued