:: kizkazukazu ::

หากจะเปรียบเทียบความรู้สึกภายในของอดีตนายแพทย์ทหารผ่านศึกแอฟริกัน นามจอห์น วัตสันในยามนี้ ลมรุนแรงจากภายนอกรถไฟที่พัดหวีดหวิวเข้ามาเนื่องจากประตูที่ถูกเปิดคาไว้คงใกล้เคียงกัน

“คุณ-ฆ่า-เมีย-ผม-งั้น-หรอ!?” น้ำเสียงที่ลอดผ่านริมฝีปากของคุณหมอทำเอาผมหวั่นๆ ผมก้าวขาถอยหลังสองสามครั้งเมื่อเห็นคุณหมอเดินตรงเข้ามาหา

น้ำเสียงที่ถามย้ำอีกครั้งมาพร้อมกับฝ่ามือที่ยกขึ้นมากุมลำคอผมเอาไว้ พยายามจะอธิบาย แต่เพื่อนรักดันโดดขึ้นคร่อมผมขึ้นมาแล้วด้วยอารมณ์โกรธจัด

“เฮ้ วัตสัน ฟังกันก่อนสิ ผมกะเวลาเอาไว้แล้วน่า”

คำพูดเหล่านั้นล้วนไม่น่าเชื่อไปแล้วสำหรับจอห์น เมื่อเห็นๆกันอยู่ ว่าเขาโยนร่างหญิงสาวที่เพิ่งใช้ชื่อว่ามิสซิสวัตสันสด ๆ ร้อนๆ ลงแม่น้ำไปแล้ว….ที่สำคัญ โยนลงจากรถไฟที่วิ่งด้วยความเร็วสูงและยังไม่ผ่านการอนุมัติจากตัวเธอเองและสามีของเธอ!

พลั่ก//

หมัดของวัตสัน ถึงแม้จะไม่โดนอย่างจังแต่แรงก็ไม่ใช่น้อยๆ ผมเริ่มรู้สึกว่ามีรสปร่าของเลือดอยู่ในปาก พยายามดึงฝ่ามือของเขาที่กุมรอบลำคอของผมออก แต่ไม่ถนัดเอาเสียเลย เล่นนั่งคร่อมทับกันแบบนี้

จอห์นยังคงไม่ยอมปล่อยมือเมื่อผมเริ่มยกขาทั้งสองข้างขึ้นพยายามหนีบลำตัวของเขาออกให้พ้นจากตัวผม อย่างน้อยเอามือออกไปก่อนก็ยังดี หายใจไม่ออก!

“อธิบายมาเดี๋ยวนี้” เขาชี้หน้าผมด้วยใบหน้าเหยเก อาจจะเป็นเพราะความโกรธบวกกับความอึดอัดที่โดนผมหนีบคาลำตัวไว้ผสมกัน หน้าของเขาเริ่มแดงด้วยความหอบเหนื่อย แต่แน่ล่ะ มือหนึ่งยังคงขยุ้มอยู่ที่คอของผมแน่น

ก็คุณไม่ปล่อยให้ผมมีโอกาสอธิบายดีๆ แบบนี้จะคุยกันรู้เรื่องมั้ยล่ะ

“ผมบอกคุณแล้วไง กะเวลาเอาไว้ดีที่สุดแล้ว เพื่อความปลอดภัยของแมรี่”

“ความปลอดภัยของแมรี่!!??” เขาย้อนประโยคของผมกลับมาด้วยเสียงสูง ตั้งคำถามพร้อมกับใบหน้าไม่อยากเชื่อ ฝ่ามือเริ่มขยับเขย่าบ่าของผมอย่างแรง “คุณ-ฆ่า-แมรี่!!”

ชั่ววินาทีที่ได้โอกาส ผมถือโอกาสพลิกตัวขึ้นคร่อมจอห์นเอาไว้แทน เขาดิ้นเป็นพัลวัน มือทั้งสองปัดป่ายไปมาพยายามยันกายลุกขึ้นแต่ผมกดขาทั้งสองของเขาไว้ได้เรียบร้อยแล้ว

“โฮล์มส์! ออกไป!!”  โวยวายไม่หยุดแบบนี้ จะอธิบายได้ยังไง ผมเลยตัดสินใจก้มหน้าลงไปใกล้เขาเรื่อยๆ จนระยะห่างระหว่างเราถูกปิดด้วยสัมผัสของริมฝีปากของคนสองคน

รู้สึกได้ว่าร่างข้างใต้ดิ้นขลุกขลักอยู่พักหนึ่ง พอซักพักมือที่จิกทึ้งผมอยู่กลับเปลี่ยนมาเป็นจับไหล่ผมแน่น

ถ้ารู้ว่าวิธีแบบนี้ปิดปากวัตสันจอมจู้จี้ของผมได้ชะงัดนัก ป่านนี้ไม่ต้องเจ็บตัวขนาดนี้หรอก^^”

“ฮะ..โฮล์มส์! ไอ้บ้า” เขาใช้แรงที่มีอยู่ทั้งหมดสลัดตัวออกจากการกดทับของผมได้ในที่สุด ใบหน้าแดงก่ำหอบแฮ่ก

“ถ้าไม่ทำงี้ คุณจะยอมสงบไหม? ทีนี้ฟังให้ดี ผมโยนแม่รี่ออกไปนั้นเป็นเรื่องจริง แต่อย่างที่ว่า ก็เพื่อความปลอดภัยของเธอเองนะ กะเวลามาแล้ว ว่าตกลงไปในน้ำ ตรงตำแหน่งที่พี่ชายผมมายครอฟท์รอรับอยู่บนเรือ อย่างมากก็หนาวนิดหน่อยเนื่องจากตกน้ำเท่านั้น รอยขีดข่วนอื่นๆ รับรองไม่มี” ผมพูดอย่างใจเย็นพร้อมกับจ้องตาของเขา ใบหน้าของวัตสันเริ่มดูผ่อนคลายขึ้น แต่ผมยังสังเกตเห็นริ้วสีแดงจางๆ บนใบหน้านั้น

“แล้วไม่พูดให้จบตั้งแต่ทีแรก” วัตสันบ่นอุบอิบพร้อมกับเสหน้าไปทางอื่น ไม่ยอมสบตากับผมตรงๆ ได้แต่ทำค้อนใส่กันอยู่อย่างนั้น

“เอาล่ะทีนี้...คุณจะมาช่วยผมได้หรือยัง? เรายังมีงานต้องทำอยู่นะ” ผมลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นฝ่ามือให้เขา เสียงทหารนักฆ่าจำนวนไม่น้อยวิ่งกันวุ่นวายมาถึงหน้าประตูแล้ว

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมจับมือผมฉุดตัวเองขึ้นมา พยักหน้าเล็กน้อย หยิบแมกกาซีนชุดใหม่บรรจุเข้าในปืนพกประจำตัว

“ขอบคุณ ดีใจทุกครั้งที่มีคุณอยู่ด้วยจริงๆ วัตสัน”

-----------------------------------

จบ (?)

เนื่องจากวันนี้ จขบ. ไปดู SH รอบสองมาค่า มันยังเพ้ออยู่อ้ะ! อาจจะหยิบชอตมาเขียนสั้นๆ เรื่อยๆ ระบายความโฮกของตัวเอง TwT โฮล์มส์กับวัตสันนี่มันรักกันดีจริงๆเลยนะคะ *ซาบซึ้ง*

ตอนดูแล้วแอบจิ้นไปไหนต่อไหน เลยเอามาเขียนต่อสนองนี๊ดซะเลย แหะๆ ภาษาไม่ได้เรื่องเคาะสนิมอยู่นาน อ่านเพลินๆแล้วกันเนาะ

ทิ้งท้ายด้วยภาพประกอบ >//< โฮกกันข้ามปี

credit เอามาจาก tumblr นะคะ

ปล. ยังไงๆ เ้ค้าก็เชียร์แบบ พี่จู๊ดเป็นเคะนะ orz...